سازش: سازش در داوری

چنین بیان شده‌است که سازش و میانجی‌گری هفت مرحله دارد: معرفی و ایجاد اعتماد بین طرفین، تشخیص مسائل مورد اختلاف و جدا کردن آن از سایر مسائل موجود میان طرفین، خلاقیت در ارائهٔ پیشنهادات و گزینه‌های گوناگون جهت حل و فصل اختلاف، انجام مذاکرات و اتخاذ تصمیم، تهیهٔ پیش‌نویس سازش‌نامه ، تعیین تکلیف پرونده در مراجع داوری یا قضایی، اجرا، بررسی و اصلاح سازش‌نامه. چنانچه متعهد به اختیار تعهدات ناشی از سازش را اجرا نکند، این امکان برای متعهدله فراهم است که از طریق اجرای آرای داوری ، الزام متعهد را از دادگاه صالح تقاضا نماید. موارد ذیل در خصوص سازش در داوری، حائز اهمیت است: اولاً، باید توجه داشت که بر خلاف داوری ، قواعد چندانی در خصوص سازش در روابط بین‌المللی، وجود ندارد. ثانیاً، برخی از حقوقدانان بر این باورند که وظیفهٔ ابتدایی داور یا داوران، تشویق طرف‌های اختلاف به سازش است. چراکه، منافع طرفین این است که در زمان و هزینه صرفه‌جویی کنند. ثالثاً، چنانچه داور تلاش کرده‌است که طرف‌ها را سازش دهد، لیکن مؤثر نبوده‌است، شایسته‌است که در رأی ذکر گردد. منبع: داوری تجاری بین‌المللی، سمت، 1391 · داوری بین‌المللی در دعاوی بازرگانی، دادگستر، 1390 · جرح داوران (دیوان داوری دعاوی ایران، ایالات متحده)، مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های حقوقی شهر دانش، 1390 · مجموعه مقالات جشن نامه دهمین سالگرد تأسیس مرکز داوری اتاق بازرگانی، موسسه مطالعات و پژوهش‌های حقوقی شهر دانش، 1393