سطح اشغال
در ادامه بررسی ضوابط شهرسازی به سطح اشغال میرسیم.
سطح اشغال شامل مجموع زیربنای مفید و غیرمفید (مشاعات) در هر طبقه است که آن را مکان استقرار بنا یا تودهگذاری نیز مینامند.
منظور از زیربنای مفید و غیر مفید چیست؟
زیر بنای مفید یعنی قسمتهایی مانند سالن پذیرایی، آشپزخانه، اتاقها، سرویس بهداشتی و حمام و زیر بنای غیر مفید یعنی مشاعات ساختمان مانند راهرو، راه پله، سالن اجتماعات، پارکینگ، آسانسور و نورگیر.
به طور کلی مجموع زیر بنای مفید و غیر مفید، زیر بنای کل است.
برای درک بهتر این موضوع فرض کنید ساختمانی دارید که ضریب زیربنای کل آن 1.7 اعلام شده است. یعنی اگر زیر بنای مفید، 1000 متر مربع باشد، 700 متر مربع نیز زیربنای غیر مفید خواهد بود که در مجموع زیربنای کل 1700 متر مربع است.
در واقع برای ساختمان 10 واحدی که متراژ هر واحد 100 متر مربع است، زیر بنای مفید ساختمان 1000 مترمربع است. همچنین این ساختمان حدودا 700 مترمربع زیر بنای غیر مفید یعنی مشاعات نیز دارد.
بنابراین میتوان گفت که در ساختمان سازی تمام آن چیزی که ساخته میشود مفید نبوده و تنها بخشهایی از آن مفید خواهد بود. شاید برایتان جالب باشد که متراژ بخش مفید ساختمان، داخل سند ثبت میشود ولی مشاعات در متراژ سند محاسبه نمیشوند و فقط نام بخشهایی از آن مانند پارکینگ یا انباری در سند قید میشود.
اما سطح اشغال چیست و چطور باید آن را محاسبه کرد؟
همانطور که میدانید حداکثر درصد سطح اشغال در جداول پهنهبندی که در طرح تفصیلی آورده شده قرار گرفته است. برای مثال در طرح تفصیلی برای زیر پهنه R121 ساخت ساختمانها تا 4 طبقه با حداکثر تراکم ساختمانی 240 درصد و حداکثر سطح اشغال 60 درصد و دیگر شرایط، مجوز ساخت خواهند داشت. یعنی برای ساخت ساختمان در زمینی که در این زیرپهنه قرار گرفته سطح اشغال 60 درصد خواهد بود.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
