سقط جنین (فقه): تحقّق قتل با اسقط جنین

اسقاط جنین، ممکن است به شیوه‌های مختلف انجام پذیرد: ۱. اسقاط جنین پس از ولوج روح، به‌طور عمد . ۲. اسقاط جنین پس از ولوج روح، به‌طور خطا یا شبه عمد. ۳. اسقاط جنین پیش از ولوج روح اعم از این‌که به‌طور عمد باشد یا خطا و یا شبه عمد. مرد نمى‌تواند همسرش را وادار به سقط جنین کند؛ چنان‌که اطاعت زوجه از زوج در سقط جنین حرام است. نظریّه مشهور در میان فقها این است که اگر کسی با عمد و آگاهی و اراده قتل، به‌واسطه ضربه یا اذیّت و آزار و یا هر وسیله دیگر، موجب شود که زن حامله، جنین را پس از اتمام خلقت و ولوج روح، مرده ساقط نماید، قاتل محسوب می‌شود و باید قصاص گردد. در این حکم تفاوتى میان مراحل مختلف جنین نیست. بنابر این، ساقط کردن نطفه استقرار یافته در جدار رحم نیز که مبدأ رشد جنین است، حرام مى‌باشد. توضیح این‌که؛ بسیاری از فقیهان به این مساله فتوا داده‌اند و برخی نیز ادّعای عدم خلاف نموده‌اند و برخی دیگر آن‌را منطبق با مذهب شیعه دانسته‌اند. به هر روی جنین بعد از ولوج روح عرفاً کودک و انسان دارای نفس محترمه محسوب می‌گردد. بنابر قول مشهور، در سقط کردن عمدى جنین پس از دمیده شدن روح در آن، قصاص ثابت است. گروهى از معاصران، آن را ثابت ندانسته‌اند. منبع: مهذب الأحکام، ج۲۵، ص۲۵۱ · صراط النجاة، ج۱، ص۳۳۲ · النهایة، ص۷۶۰ · مسالک الافهام، ج۱۵، ص۱۶۴ · جواهر الکلام، ج۴۳، ص۳۸۱ · منهاج الصالحین، ص۱۳۴