سن ازدواج دختران: موارد قانونی

موارد قانونی در این باره بدین قرار است: ماده ۱۲۱۰ قانون مدنی اصلاحی سال ۱۳۶۱: (هیچ کس را نمی‌توان بعداز رسیدن به سن بلوغ، به عنوان جنون یا عدم رشد ، محجور نمود، مگر آن‌ که رشد یا جنون او ثابت شده باشد. تبصره ۱: سن بلوغ در پسر ۱۵ سال تمام قمری و در دختر ۹ سال تمام قمری است. تبصره ۲: اموال صغیری را که بالغ شده است، در صورتی می‌توان به او داد که رشد او ثابت شده باشد). ۱. ۱ - نکاح قبل از بلوغ ماده ۱۰۴۱ اصلاحی سال ۱۳۷۰: نکاح قبل از بلوغ ممنوع است. تبصره: (عقد نکاح، قبل از بلوغ با اجازه ولی ، به شرط رعایت مصلحت مولی علیه صحیح م. ب.). در قانون مدنی، پیش از انقلاب اسلامی ایران ، قانون بدین صورت بوده است. ماده ۱۰۴۱: ( نکاح اناث ، قبل ازرسیدن به سن ۱۵ سال تمام و نکاح ذکور، قبل ازرسیدن به سن ۱۸ سال، تمام ممنوع است. مع ذلک در مواردی که مصالحی اقتضا کند، با پیشنهاد مدعی العموم و تصویب محکمه، ممکن است استثنائاً معافیت از شرط سن اعطا شود، ولی در هر حال این معافیت نمی‌تواند به اناثی داده شود که کم تر از ۱۳ سال تمام و به ذکوری شامل گردد که کم تر از ۱۵ سال تمام دارند). برای آن‌که این ماده قانونی ضمانت اجرا داشته باشد و افراد به دلیل عرف رایج اجتماعی خویش یا دلیلهای دیگر، در زیر سن قانونی ازدواج نکنند، ماده دیگری نیز، تصویب شده بود. در صورتی که دختر به سن ۱۳ سال تمام نرسیده باشد، لااقل به دو الی سه سال حبس تأدیبی محکوم می‌شود و در هر دو مورد، ممکن است علاوه بر مجازات حبس به جزای نقدی از ۲۰۰۰ ریال الی ۲۰۰۰۰ ریال محکوم گردد و اگر در اثر ازدواج برخلاف مقررات فوق، مواقعه، منتهی به نقص یکی از اعضا یا مرض دائم زن گردد، مجازات زوج از ۵ الی ۱۰ سال، حبس با اعمال شاقه است و اگر منتهی به فوت زن شود، مجازات زوج حبس دائم با اعمال شاقه است. عاقد و خواستگار و سایر اشخاصی که شرکت در جرم داشته‌اند نیز، به همان مجازات یا مجازاتی که برای معاون جرم مقرر است، محکوم می‌شوند).