سوره بینه: وجه تسمیه سوره بینه

« بینه » به معنای دلیل روشن و حجت آشکار است. این سوره بیانگر رسالت عام پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم درباره مشرکان ، یهود و نصاری و سایر اهل کتاب و دعوت او از همه بشر به آیین حق است؛ و صلاح جامعه انسانی را در سایه اعتقاد و عمل ، و گرایش مشرکان و اهل کتاب به ایمان توحیدی را در سایه آمدن «بینه» می‌داند و خود حضرت محمد صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم نمونه و مصداقی از این حجت آشکار برای اندیشه‌ها و ادیان است؛ به همین جهت «بینه» نام سوره شده است. بر اساس این سوره، عمومیت رسالت آن جناب مقتضای سنت الهی ، یعنی سنت هدایت است، همان سنتی که در بیان آن فرموده: انا هدیناه السبیل اما شاکرا و اما کفورا، و ان من امة الا خلا فیها نذیر و بر عمومیت دعوت آن جناب استدلال کرده، به اینکه دعوت آن حضرت متضمن صلاح مجتمع انسانی است، عقاید و اعمال افراد و جوامع را صالح می‌سازد.