سکنی: سکنى‌ و حق اولویت

کسى که در جایى همچون مدرسه علمی که براى طلاب علوم دینی وقف شده، در چارچوب شرایط و ضوابط آن مدرسه ، سکونت دارد، تا زمانى که در آن مکان ساکن است، نسبت به دیگران حق اولویت دارد؛ هرچند سکونتش به درازا بکشد و کسى حق مزاحمت او را ندارد و در صورتى که محل سکونت وى براى یک نفر تهیه شده باشد، وى مى‌تواند از سکونت دیگرى در آن جا جلوگیرى کند. البته اگر سکونت در آن مکان مدت دار باشد، سکونت کننده باید پس از اتمام مدت، آن جا را ترک و مکان را تخلیه کند؛ همچنین است اگر مشروط به شرایطى باشد و او آن شرایط را از دست بدهد. خارج شدن از محل سکونت براى کارهاى ضرورى که به طور متعارف براى آنها بیرون مى‌روند، لطمه به حق سکونت در آن جا نمى‌زند و موجب زوال آن نمى‌شود؛ لیکن اگر این گونه نباشد و فرد با قصد بازگشت براى مدتى محل را ترک کند، به تصریح برخى، در صورتى که‌ خروج بدون عذر باشد، حقش مطلقا ساقط مى‌شود و در فرض خروج از روى عذر عرفی یا شرعی ، اختلاف است که آیا حق او مطلقا از بین مى‌رود؛ هرچند مدت خروجش کوتاه و اثاثش در آن جا باقى باشد، یا در صورت کوتاه بودن مدت- مثلا چند روز- حق او باطل نمى‌شود؛ هرچند اثاثى باقى نگذاشته باشد، یا در صورت بقاى اثاث و طولانى نشدن مدت تا اندازه‌اى که عرفا موجب تعطیلى مکان نگردد، حق باقى است، یا در صورت خروج از روى عذر، حق مطلقا ساقط نمى‌شود؛ هرچند مدت آن طولانى باشد، یا امر او به ناظر و متولى آن مکان واگذار مى‌گردد و او هر گونه صلاح بداند، انجام مى‌دهد. منبع: مسالک الأفهام، ج۱۲، ص۴۳۶ · الدروس الشرعیة، ج۳، ص۷۰