سید محمد کاظم طباطبایی ملحاقت عروة

سید محمد کاظم طباطبایی ملحاقت عروة، ج ۳، ص ۳۵ و ۳۶ فصل دوم، تعریف مدعی). متعارف که همه به آن دست می زنند. پس اگر وقوع عقد تملیکی مورد اختلاف نباشد، آن که مدعی رایگان بودن آن است برخلاف ظاهر سخن می گوید. در همین فرض، اگر مدعی طلب برای وصول آن طرح دعوا کند و مبنای طلب را بیع قرار دهد و خ. د. م. دفاع وقوع بیع را منکر شود و به اصل برائت تمسک جوید، مدعی کسی است که وقوع بیع را ادها می کند. در فرض دیگر، اگر عنوان دادخواست استرداد مالی باشد که تملیک شده است مدعی کسی است که بر مبنای هبه ادعای اختیار رجوع از آن را می کند. در فرض دیگر اگر عین تملیک شده در دست طرف دیگر تلف شود و فساد معامله معلوم باشد و اختلاف در این باشد که آیا ضمان تلف بر عهده متصرف است یا مالک باید کسی را که به عنوان بیع بودن عقد فاسد و به استناد قاعدة ما یضمن متصرف را ضامن می شمرد مدعی دانست زیرا گفته او برخلاف اصل برائت از عوض است. بیگمان پاره ای از راه حلها قابل بحث و انتقاد است ولی در مجموع نشان می دهد که تا چه اندازه عنوان دعوا و کیفیت طرح آن در تمیز مدعی و منکر مؤثر است.