شرایط خاص دادرسی فوری و دستور موقت — شرط اختصاصی مهم در دادرسی فوری وجود

در بین شرایط لازم برای اعمال دادرسی فوری و صدور دستور موقت، مواردی خاص وجود دارد که اختصاص به این نوع دادرسی داشته و در جریان دیگر نهادهای تامینی و موقتی قابل ملاحظه نیست. یا چنانچه وجه مشترک با نهادی دیگر باشد کیفیت و نحوه حضور آن در دادرسی فوری متمایز است. از این رو در فصل دوم از بخش دوم در مباحث مربوط به شرایط دادرسی فوری، آنها را ذیل شرایط خاص مورد مطالعه قرار میدهیم. یکی از این شرایط که احکام و کیفیت احراز ویژه ای در دادرسی فوری دارد، تامین یا خسارت احتمالی لازم برای صدور دستور موقت است. شرط مزبور و نیز نهاد تامین متقابل در تامین خواسته هم به موجب مواد ۱۰۸ و ۱۲۴ ق.آ.د.م پیش بینی شده است اما در دادرسی فوری کیفیت متمایزی دارد. از یک سو به موجب ماده ۳۱۹ ق.آ.د.م اخذ تامین از متقاضی بر دادگاه تحمیل شده و برخلاف مورد مشابه در نهاد تامین خواسته در برخی موارد و مصادیق از تکلیف متقاضی ساقط نشده است و از دیگر سو تامین متقابل خوانده برابر ماده ۳۲۱ محتاج به جلب موافقت دادگاه و طی یک بررسی منجر به احراز تناسب با موضوع دستور موقت است. در این فرآیند هر دو تامین متقاضی و خوانده تا تعیین تکلیف دعوای اصلی یا رفع موجبات قانونی دستور موقت محفوظ می ماند. وضعیتی که در تامین خواسته قابل ملاحظه نیست. شرط اختصاصی مهم در دادرسی فوری وجود فوریت و ضرورت صدور دستور موقت است. این عنصر اساس و مبنای دستو فوری است ماده ۱۰ ق.آ.دم). فوریت مد نظر در این نوع دادرسی و برای اتخاذ تصمیم موقتی امری موضوعی است که مبتنی بر وضعیت احاطه شده بر متقاضی و مستلزم احراز از سوی قاضی است. این عنصر در سایر قرارهای موقتی و تامینی وجود ندارد. در موضوع توقیف مال که ماموریت مشترک دو تاسیس دستور موقت و تامین خواسته هست، مناط اختلاف و نقطه تمایز وجود همین عنصر فوریت برای توقیف مال به موجب دستور موقت است.