شرط اثبات امور مؤثر در حکم — این قاعده ویژه رسیدگی به اسناد نیست

دعوای جعل نسبت به سند، اگر ضمن مبادلة لوایح باشد، مدیر دفتر دادگاه مکلف است پرونده را به نظر دادگاه برساند و هرگاه دادگاه مفاد سند را مؤثر در دعوا بداند دستور می دهد که دعوای جعل و دلایل آن نیز ابلاغ شود. اگر طرف مقابل به استفاده از سند باقی باشد ظرف موعد قانونی اصل سند موضوع ادعای جعل را باید به دفتر دادگاه تسلیم کند و همان وقت به ادعای جعل پاسخ بدهد.... هرگاه در موعد قانونی صاحب سند از تسلیم آن به دفتر خودداری کند، سند از عداد دلایل خارج می شود. تمیز این که چه موضوع مؤثر در رسیدگی و صدور حکم است با دادرس است و نمی توان قاعده ای مجرد و نظری برای تمام مسائل مورد نزاع تمهید کرد. زیرا در هر دعوا اوضاع و احوال و عوامل گوناگونی وجود دارد که دادرس محیط بر پرونده می تواند درباره آن تصمیم بگیرد و تنها در موارد نادر قانون در این زمینه حکمی ویژه دارد. در ماده ۲۲۰ قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب مصوب ۲۱ فروردین ۱۳۷۹ مدنی) قید هرگاه دادگاه مفاد سند را مؤثر در دعوا بداند حذف شده و در ماده ۲۰۰ آمده است تا در زمره قواعد عمومی دلایل قرار گیرد. در این ماده می خوانیم رسیدگی به دلایلی که صحت آن بین طرفین مورد اختلاف و مؤثر در تصمیم نهایی باشد در جلسه دادرسی به عمل می آید، مگر در مواردی که قانون طریق دیگری معین کرده باشد. از لحن ماده به دشواری بر می آید که وجود اختلاف و تأثیر در دعوا دو شرط ضروری برای رسیدگی است، ولی اگر توجه داشته باشیم که طرح در جلسه دادرسی لازمه رسیدگی است روشن است که مقصود بیان شروط رسیدگی دادگاه بوده است. وانگهی پرهیز از کار عبث قاعده عقلی است و نیاز به حکم قانون ندارد. پس هنوز هم تأثیر در حکم را باید شرط رسیدگی به ادعای جعل شمرد: بنابراین رسیدگی به ادعای جعل مشروط است به (۱) دادگاه مفاد سند را مؤثر در دعوا بداند (۲) طرف مقابل به استفاده از سند باقی باشد (۳) اصل سند موجود باشد و به دادگاه ارائه شود. هر سه شرط از قواعد امری است و در این نکته خلاصه می شود که اقدام دادگاه بتواند مبانی صدور حکم را فراهم آورد و در چگونگی آن مؤثر باشد وگرنه دادگاه باید از رسیدگی خودداری کند. زیرا سندی که استفاده کننده آن را پس می گیرد یا اصلی ندارد در رسیدگی مؤثر نیست. این قاعده ویژه رسیدگی به اسناد نیست. دادگاه تنها به دلایلی می پردازد که موضوع آن احراز رویدادی مؤثر در حکم باشد پس نمی تواند به اثبات تعهدی دست زند که موضوع یا جهت آن نامشروع است یا موضوع دعوای طرح شده نیست. همچنین، دادگاه نباید به دلایل اثبات نسبی بپردازد که مورد اقرار پدر قرار گرفته است ماده ۱۱۶۱ ق.م.. یا میان پدر و مادر طبیعی و مورد ادعا رابطه زن و شوهری وجود ندارد ماده ۱۱۶۷ همان قانون پس باید پذیرفت که شرط مؤثر بودن در دعوا و تصمیم دادگاه هم اموری را که مدعی به عنوان مبانی درخواست خود به آنها استناد میکند روشن می سازد و هم مسائلی را که دادگاه برای اثبات آن دلیل می پذیرد و بدین اعتبار یکی از ارکان مهم نظم در دادرسی است. گذشته از اینها، ضابطه تأثیر در دعوا» رابطه میان مبانی مورد استناد مدعی و وقایعی را که برای اثبات آنها دلیل میدهد منظم می سازد و از اقدام ۱. درباره دعوای نفی یا انکار ولد رک، خانواده، ج ۲، ش ۳۶۵ به بعد. ⚠ احتیاط: ممکن است آغاز یا پایانِ مطلب در بندِ مجاور باشد. این قاعده ویژه رسیدگی به اسناد نیست. دادگاه تنها به دلایلی می پردازد که موضوع آن احراز رویدادی مؤثر در حکم باشد پس نمی تواند به اثبات تعهدی دست زند که موضوع یا جهت آن نامشروع است یا موضوع دعوای طرح شده نیست. همچنین، دادگاه نباید به دلایل اثبات نسبی بپردازد که مورد اقرار پدر قرار گرفته است ماده ۱۱۶۱ ق.م.. یا میان پدر و مادر طبیعی و مورد ادعا رابطه زن و شوهری وجود ندارد ماده ۱۱۶۷ همان قانون پس باید پذیرفت که شرط مؤثر بودن در دعوا و تصمیم دادگاه هم اموری را که مدعی به عنوان مبانی درخواست خود به آنها استناد میکند روشن می سازد و هم مسائلی را که دادگاه برای اثبات آن دلیل می پذیرد و بدین اعتبار یکی از ارکان مهم نظم در دادرسی است. گذشته از اینها، ضابطه تأثیر در دعوا» رابطه میان مبانی مورد استناد مدعی و وقایعی را که برای اثبات آنها دلیل میدهد منظم می سازد و از اقدام ۱. درباره دعوای نفی یا انکار ولد رک، خانواده، ج ۲، ش ۳۶۵ به بعد. بیهوده و به در ازا کشیدن دادرسی می کاهد. به ویژه در فرضی که مدعی اثبات امری را می خواهد که در شمار مبانی مستقیم دعوا نیست، ولی با احراز آن قرینه ای براثبات مبنای دعوا به دست می دهد دادگاه می تواند از رسیدگی به امری که بر درجه احتمال وجود حق نمی افزاید خودداری کند و به اقدامی بیهوده دست نزند. بدین ترتیب شرایط ادعا یا دفاع موضوع اثبات را در دو شرط اصلی می توان خلاصه کرد: . تأثیر در تصمیم نهایی یا مقدمه های آن ⚠ احتیاط: ممکن است آغاز یا پایانِ مطلب در بندِ مجاور باشد. بیهوده و به در ازا کشیدن دادرسی می کاهد. به ویژه در فرضی که مدعی اثبات امری را می خواهد که در شمار مبانی مستقیم دعوا نیست، ولی با احراز آن قرینه ای براثبات مبنای دعوا به دست می دهد دادگاه می تواند از رسیدگی به امری که بر درجه احتمال وجود حق نمی افزاید خودداری کند و به اقدامی بیهوده دست نزند. بدین ترتیب شرایط ادعا یا دفاع موضوع اثبات را در دو شرط اصلی می توان خلاصه کرد: . تأثیر در تصمیم نهایی یا مقدمه های آن