شرط خاص دیگر در قلمرو دادرسی فوری

شرط خاص دیگر در قلمرو دادرسی فوری؛ عنصر فوریت است که اساس و پایه های این نهاد را شکل می بخشد. عنصری ویژه که فارق و وجه تمایز دستور موقت از دیگر تدابیر تامینی تاخیری و توقیفی است. تعداد قابل توجهی از مواد قانون آیین دادرسی مدنی در مبحث دادرسی فوری مرتبط با این شرط اساسی است. مواد ۳۱۰ ۱۴، ۳۱۵ و ۳۲۰ ق.آ.د.م متضمن احکامی راجع به عنصر فوریت است. اما احکام خاص ناظر بر عنصر فوریت در دو ماده ۳۱۰ و ۳۱۵ مقرر گردید. تشریح ماهیت حقوقی این عنصر، نحوه احراز آن، مرجع صالح در احراز و اثر آن در پیدایی و پویایی دستور موقت به غایت واجد اهمیت است. از اینرو مباحث مربوط به آن مهم ترین و اساسی ترین مباحث پیرامون موضوع پژوهش است.