شرط فعل اثباتاً یا نفیاً — پیمانکار است که در جای خود به

پیمانکار است که در جای خود به بحث آن خواهیم پرداخت. پیمانکار است که در جای خود به بحث آن خواهیم پرداخت. به عبارت دیگر اگر در هر قرارداد لازمی شرط شود که ی. ا. ط. عقد یا هر دو یا شخص خارجی اختیار فسخ معامله را داشته باشد باید مدتی برای اعمال این خیار معین شود. پس چنانچه این نوع خیار بدون ذکر مدت در قرارداد درج شود هم خود شرط و هم کل قرارداد باطل و از درجه اعتبار ساقط میشود. تجلی و تبلور خیار شرط را می توان در ماده ۴۸ شرایط عمومی پیمان مشاهده کرد. آنجا که کارفرما بدون آنکه تقصیری متوجه پیمانکار باشد، پیش از اتمام کارهای موضوع پیمان، بنابر مصلحت خویش یا علل دیگر تصمیم به ه خاتمه فسخ پیمان می گیرد و آن را به پیمانکار ابلاغ میکند، مدتی برای اعمال این خیار معین نشده است. آیا می توان گفت به این دلیل پیمان اساساً باطل است؟ قانوناً پاسخ مثبت است و تردیدی نباید در آن داشت با وجود این استناد به ماده ۴۸ شرایط عمومی پیمان در دیگر ماده های پیمان نشان می دهد که این ماده کارکرد چند گانه دارد. یکی از آن کارکردها، فسخ پیمان از جانب