شریح کندی: شرح حال

در انتساب او به قبیله کنده اختلاف است. وی اصالتا یمنی بود و در کوفه ( عراق )، زندگی می‌کرد. او مردی کوسه بود و در صورت مو نداشت. دنیاپرست و متمایل به عثمان و بنی امیه بود. از نظر منابع اهل سنت آگاه‌ترین مردم به قضاوت و مردی باهوش و زرنگ، فقیه، دانا و در داوری قوی و استوار، شاعری نیکو بیان و شوخ طبع بود. در کوفه از خاندان رائش کسی جز خانواده شریح نبوده است و دیگران در سرزمین هجر و حضرموت سکونت داشته‌اند. بنا به روایتی دیگر او اصالتا از فرزندان پارسیان یمن بود که بعد از رحلت پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم به مدینه و سپس به کوفه رفت. شعبی او را از روباه هم مکارتر و حیله بازتر دانسته و گفته است: هنگامی که مردم کوفه گرفتار طاعون شده بودند، او به نجف آمد. هنگام نماز ، روباهی می‌آمد و مقابل او می‌ایستاد و با حرکات خویش او را مشغول می‌کرد و چون تکرار شد، پیراهن خودش را بیرون آورد و بر چوبی پوشانید و آستینش را هم در دو طرف چوب قرار داد و کلاهش را هم بر چوب نهاد، به گونه‌ای که روباه به اشتباه بیفتد و خیال کند که شریح است. روباه به عادت هر روز آمد و جلو آن ایستاد. شریح از پشت سرش آمد و او را گرفت. به این جهت او را از روباه، مکارتر دانسته‌اند. منبع: بیروت، دار الجیل، ط الاولی، ج۲، ص۷۰۱ - ۷۰۲ · بیروت، ط الاولی، ص۶۴۱ · بیروت، دار الجیل، ط الاولی، ج۲، ص۷۰۲ · ج۱، ص۳۲۰ · ج۶، ص۵۹ · الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۸۲ · بیروت، دار الفکر، ج۹، ص۲۲ · ج۱۰، ص۳۰۴