شفاعت (قرآن): معنی شفاعت

شفاعت، انضمام و پیوستن به دیگرى براى یارى رساندن به وى و درخواست‌ (کمک‌) از او است. کاربرد آن بیشتر در مورد قرار گرفتن مقامى برتر و گرامى‌تر در کنار شخصى پایین‌تر است و که شفاعت در قیامت از همین قبیل است. شفاعت گاهى تکوینى‌ است که بر هر سببى در عالم اسباب اطلاق مى‌شود و گاهى تشریعى است که به عالم ثواب و عقاب مربوط است و محلّ آن در آخرین موقف قیامت است، در این‌جا است که شفاعت‌کننده تقاضاى مغفرت شفاعت‌شونده را مى‌کند تا بدین وسیله وارد دوزخ نشود یا با شفاعت او بعضى از کسانى که وارد دوزخ شده‌اند خارج شوند. در این عنوان آیاتی معرفی می‌شوند که در آن‌ها از مشتقّات‌ «شفع»، «استغفار» و جملاتى که بیانگر شفاعت یا نفى آن باشد، استفاده شده است. زیرا اگر بار گناهان او سنگین باشد، ممکن است مشمول شفاعت نشود. منبع: المفردات فی غریب القرآن، ص ۴۵۷، «شفع» · المیزان فی تفسیر القرآن، ج ۱، ص ۱۷۳-۱۷۴ · تقریرات فلسفه امام خمینی، ج۳، ص۶۰۷-۶۰۸، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۵ · شرح چهل حدیث، ص۳۹، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۸ · شرح چهل حدیث، ص۴۲۷-۴۲۸، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۸ · شرح چهل حدیث، ص۱۲-۱۳، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۸ · آداب الصلاة، ص۳۶، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۸ · شرح حدیث جنود عقل و جهل، ص۳۷۴، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۲ · کشف الاسرار، ص۷۷-۷۹، تهران، بی‌تا