شُهود (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه): کاربردها

فَقالوا: مِنّا مَنْ شَهِدَ وَ مِنّا مَنْ لَمْ یَشْهَدْ . قالَ: فَامْتازوا فِرْقَتَیْنِ، فَلْیَکُنْ مَنْ شَهِدَ صِفّینَ فِرْقَةً، وَ مَنْ لَمْ یَشْهَدْها فَرْقَةً، حَتَّى أُکَلِّمَ کُـلاّ مِنْکُمْ بِکَلامِهِ.» «آیا شما همه در « صفّین » همراه ما بودید؟ گفتند: بعضى از ما آرى و بعضی نه، فرمود: پس به دو گروه تقسیم شوید؛ آنها که در «صفّین» بودند یک طرف و آن‌ها که نبودند در سوى دیگر، تا با هر کدام با سخنى که شایسته آن‌هاست گفتگو کنم.» (شرح‌های خطبه: ) در این‌جا چندین بار شهادت به معنی حضور آمده است. مُسْتَشْهِدٌ بِحُدوثِ الاَْشْیاءِ عَلَى أَزَلِیَّتِهِ.» «ستایش مخصوص خداوندی است که حواس، وى را درک نکنند و مکانها وى را در برنگیرند... حادث بودن اشیا گواه بر همیشگى او.» (شرح‌های خطبه: ) (استشهاد: شاهد گرفتن. شواهد: بینندگان. مشاهد: مکان‌ها و محل‌های حضور.) منبع: خطبه ۱۲۲، ص۲۷۷ · نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۲۶۵، خطبه ۱۲۲ · ج۳، ص۲۱۴ · حکمت ۴۷۴، ص۸۹۳ · نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۸۵۳، حکمت ۴۷۴ · پیام امام امیرالمؤمنین، ج۱۵، ص۷۰۲ · ص۴۱۸، خطبه ۱۸۵ · نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۴۱۷، خطبه ۱۸۵ · ج۴، ص۲۲۵