ـــ شک در لغت به حالت نفسانی ناشى از تردید بین دو یا چند چیز گفته مىشود، در مقابل یقین . اعم از آنکه دو طرف تردید همسان (پنجاه پنجاه) باشند یا یک طرف بر طرف دیگر رجحان داشته باشد؛ لیکن شک در کلمات فقها دو اطلاق دارد؛ گاهى در برابر یقین و ظن به کار مىرود که مراد از آن حالت نفسانى ناشى از تردید میان دو یا چند چیز به طور مساوى است و با رجحان یک طرف، طرف راجح « ظن » و طرف مرجوح « وهم » نامیده مىشود، نه شک. گاهى نیز در مقابل یقین به کار مىرود و مراد از آن اعم از تردید متساوى الطرفین و وهم و ظنى است که از نظر شرعی دلیل بر اعتبار آن وجود ندارد. به عبارت دیگر، شک در جایی مطرح است که انسان در انتخاب یکی از دو گزینه مردد شود و هیچ یک از آنها در نظر او بر دیگری مزیّتی نداشته باشد.
منبع: جواهر الکلام، ج۲، ص۳۴۸-۳۴۹ · محمد تقی، ص۴۵۴
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
