شیعه از زمان پیامبر تا عصر غیبت: نکته

در سال ۲۰۳ هجری امام رضا (علیه‌السّلام) به شهادت رسید. به نوشتة مورخان، در این دوران شیعیان به حیرت افتاده و دچار اختلاف گشتند. ولی خردسالی آن حضرت موجب کاوش بیشتر مردم برای اطمینان خاطر، گردید. شیعیان برای اثبات امامت، سؤالاتی را مطرح می‌نمودند و موقعی که احساس می‌کردند که مدعی امامت از عهده پاسخ گویی بر می‌آید، (با وجود نص به امامتشان) وی را به عنوان امام معصوم می‌شناختند. به سر می‌بردند. شیعیان علاوه بر ارتباط با امام از طریق وکلای آن حضرت، در مراسم حج نیز با امام دیدار می‌کردند. در این روایت، « علی بن اسباط » می‌گوید: «قامت امام را به دقت می‌نگریستم تا آن حضرت را برای اصحابمان در مصر بتوانم توصیف کنم. » در روایت دیگری از «حب بن عثمان همدانی» حاکی از آن است که عده‌ای از شیعیان « ری » به محضر ایشان شرفیاب شدند. و این دلالت دارد بر این که شیعه در ری فراوان بوده است. به دلیل ارتباط امام رضا (علیه‌السّلام) و سفر ایشان به خراسان، شبکه وکلای ایشان و روابط بین مردم و امامان، رو به گسترش نهاد. منبع: دلائل الامامه، ص۲۰۴ · عیون المعجزات، ص۱۱۹ · مناقب آل ابی طالب، ج۲، ص۴۲۹ · فرق الشیعه، ص۸۸ · کافی، ج۱، ص۳۸۳ · کتاب الغیبه، ص۳۵۰ · کافی، ج۱، ص۳۸۴ · الثاقب فی المناقب، ص۲۰۸ · تاریخ تشیع درایران، ص۲۶۵ · مسند الامام الجواد، ص۲۶۵ · تهذیب الاحکام، ج۴، ص۱۴۰