شیوه تبلیغی شعیب: مجازات گنهکار مغرور

چقدر تو را مجازات کنم، تو ظاهر سالمی داری ولی باطنت سراسر تیره و تار است، قلب کور و واژگونه داری، از این رو گوش شنوا و چشم بینا و دلی آگاه و پند پذیر نداری آیا آن همه بلا و بیماری کافی نیست؟! » شعیب (علیه‌السّلام) سخن خداوند را به او ابلاغ کرد. او گفت: اگر خداوند مرا مجازات کرده، نشانه آن چیست؟ شعیب (علیه‌السّلام) از خدا خواست تا نشانه مجازات او را بیان کند، خداوند به شعیب (علیه‌السّلام) الهام کرد: «نشانه اش این است که از عبادتهایی که انجام می‌دهی مانند نماز ، روزه ، زکات و... هیچ گونه لذت روحی نمی‌بری، اطاعت تو ظاهری زیبا دارد، ولی باطن آن هم چون گردوی پوچ است، گردوی پوچ را اگر در زمین بکاری، هرگز رشد نخواهد کرد. از نماز و از زکات و غیر آن لیک یک ذره ندارد ذوق جان طاعتش نغز است و معنی نغرنی جوزها بسیار در وی مغزنی دانه بی مغز کی گردد نهال صورت بی جان نباشد جز خیال حضرت شعیب (علیه‌السّلام) سخن خداوند را به او ابلاغ کرد، او به راز مطلب متوجه شد و همچون الاغ در گل فرو ماند. منبع: دیوان مثنوی مولانا، دفتر دوم