صحابه در قرآن: تعریف صحابی

معنای لغوی صحابه عبارت است از کسی که همنشین و ملازم کسی است و عرفا به کسی اطلاق می‌شود که مدتی طولانی با دیگری معاشرت و ملازمت داشته باشد. اما در اصطلاح ، تعاریف گوناگونی برای صحابی شده است. برخی گفته‌اند: صحابی کسی است که همنشین با پیامبر بوده و حضرت را هرچند در یک لحظه از روز دیده باشد. گروهی دیگر گفته‌اند: صحابی کسی است که در حال اسلام حضرت را دیده باشد و در حال اسلام نیز از دنیا برود. بعضی دیگر گفته‌اند: صحابی کسی است که یک سال تمام با پیامبر بوده یا لااقل در یک جنگ با آن حضرت همراه بوده باشد. این‌ها برخی از تعریف‌هایی است که برای صحابی گفته شده، به نظر می‌رسد که صحابه همان معنای لغوی است و صاحبان این تعریف هر کدام به سلیقه خود آن را به گونه‌ای تفسیر کرده‌اند، به هر حال ب. ت. ب. این اختلافاتی که در تعریف صحابی هست اگر قرار باشد «صحابی» موضوع حکمی قرار گیرد باید قدر متیقن را گرفت و نمی‌توان آن را برای همه جاری دانست و در اخذ به قدر متیقن باید تمام قیود را یک جا جمع کرد. منبع: المفردات فی غریب القرآن، ماده صحب · آرا علما المسلمین فی التقیه و الصحابه و صیانه، القرآن الکریم، ص۱۰۰ · آرا علما المسلمین فی التقیه و الصحابه و صیانه القرآن الکریم، ص۱۰۰