صدور قرار معاینه محل

۳۴۱ صدور قرار معاینه محل: ماده ۲۴۸ ق.آ.د.م درباره مبانی و آیین صدور قرار معاینه محل مقرر می دارد: دادگاه می تواند رأساً یا به درخواست هر یک از اصحاب دعوا قرار معاینه محل را صادر نماید. موضوع قرار و وقت اجرای آن باید به طرفین ابلاغ شود. در تحلیل این ماده به دو حکم بر میخوریم که هر کدام نیاز به توضیح دارد: ۱. برای معاینه محل لازم است که تصمیم دادگاه اعلان و به دو طرف ابلاغ شود و این تحقیق که ممکن است منتهی به علم دادرس نسبت به وجود حق مورد نزاع شود، در جریان دادرسی و بازرسی دو طرف و دادگاه بالاتر قرار گیرد. صدور قرار ممکن است به تصمیم مستقل دادگاه مستند یا به درخواست هر یک از اصحاب دعوا صادر شود. بیگمان درخواست کننده نیز باید از دادرس بخواهد و او است که تصمیم نهایی را می گیرد. پس تفاوت تنها در عناصر تشکیل دهنده این تصمیم است در قسم نخست دادگاه است که خود را نیازمند معاینه محل می بیند و این نیاز را با صدور قرار اعلام می کند. ولی در قسم دوم تصمیم او در مرحله نخست درباره موجه بودن درخواست و احتمال معقول اثر اجرای آن در رأی دادگاه است و صدور قرار نتیجه مستقیم این تصمیم مقدماتی است. برای رد تقاضا باید استدلال شود و بی اعتنایی به آن ممکن است سبب نقض در دیوان کشور شود.