صلاحیت انحصاری

صلاحیت انحصاری (Exclusive Jurisdiction) صلاحیتی است که به موجب آن رسیدگی به نوع معینی از اختلاف یا دعوای مشخص در اختیار دادگاه یا دادگاه های معینی قرار می‌گیرد و امکان مراجعه به سایر مراجع محدود یا منتفی می‌شود. صلاحیت انحصاری می‌تواند مستقیما از قانون ناشی شود یا در حدود مجاز بر اساس توافق صلاحیت قضایی ایجاد شود. مفهوم در صورت وجود صلاحیت انحصاری ، قواعد عمومی صلاحیت ممکن است کنار گذاشته شوند و دعوا صرفا در مرجعی که قانون برای آن تعیین کرده است قابل رسیدگی باشد. صلاحیت انحصاری قانونی باید از صلاحیتی که صرفا بر اساس توافق طرفین انتخاب شده است تفکیک شود. در روابطی مانند قراردادهای کار، قانون می‌تواند آزادی طرفین برای ایجاد صلاحیت انحصاری قراردادی را محدود کند. منبع: «Jurisdiction in Employment Matters Post-Brexit»، Oxford Journal of Legal Studies (به انگلیسی). Oxford University Press، 2026