صید و ذباحه: اسباب تزکیه

تزکیه شرعی حیوان دو راه دارد: صید و ذباحه . ۲. ۱ - صید و اقسام آن صید کردن: صید حلال فقط در دو صورت است نخست: به وسیله سگ شکاری و تعلیم یافته، مشروط به اینکه تابع امر و نهی صاحبش باشد، و عادت به خوردن صید خود نداشته باشد، و کسی که سگ را می‌فرستد باید علاوه به دارا بودن اسلام ، هنگام فرستادن آن، بسم الله بگوید و از نظر وی پنهان نگردد. صیدی را که چنین سگ با این شرایط می‌گیرد حلال است. صورت دوم: صید با اسلحه است، مانند تیر و شمشیر و نیزه و هر نوع سلاحی که جسم حیوان را می‌درد، حتی گلوله‌های تفنگ در صورتی که بدن حیوان را پاره کند، خواه جنس آن از آهن باشد یا چیز دیگر مشروط به اینکه صید کننده مسلمان باشد و بسم الله نیز بگوید. در این دو صورت اگر حیوان به وسیله سگ شکاری یا اسلحه کشته شود حلال است ولی اگر هنگامی که انسان به شکار می‌رسد زنده باشد باید او را طبق دستوری که گفته می‌شود سر برید. صید در غیر این دو صورت که گفته شد حرام است خواه به وسیله آلاتی مانند دام و امثال آن باشد یا به کمک حیوانی غیر از سگ شکاری. اما اگر با این وسایل حیوان را زنده گیر بیاورند و سر ببرند حلال است. ۲. ۲ - ذبح و شرایط ان ذبح کردن: سر بریدن حیوان باید شرایط زیر را داشته باشد تا گوشت آن حیوان پاک و حلال گردد: ذبح کننده باید مسلمان یا در حکم اسلام (مانند فرزند نابالغ مسلمان) باشد؛ ذبح باید در صورت امکان با وسیله‌ای از جنس «آهن» باشد و در صورت عدم دسترسی به آهن به هر چیز برنده‌ای که رگ‌های چهارگانه را ببرد می‌توان قناعت کرد (رگ‌های چهارگانه عبارت است از دو شاهرگ که در دو طرف گردن قرار دارد و به ضمیمه « نای » یعنی مجرای ریه و « مری » یعنی مجزای معده، و اطلاق رگ بر آنها به اصطلاح از باب تغلیب است). و نیز لازم است هنگام ذبح «بسم الله» بگوید و رو به قبله باشد. در مورد « شتر » می‌توان به جای سر بریدن او را « نحر » کرد (به این ترتیب که کارد یا نیزه را در گلوگاه او فرو می‌برند). اگر ذبح حیوان به جهتی ممکن نباشد، مثل اینکه در چاه بیافتد، یا حیوان سرکشی باشد می‌توان او را به وسیله شمشیر یا امثال آن تسلیم کرد. و اگر با همان ضربات کشته شود حلال است ولی اگر زنده بماند باید آن را ذبح نمود. حیواناتی که خون جهنده ندارند عموماً حرام هستند مگر « ماهی فلس‌دار ».