صید و ذباحه: انواع مردار

در آیه شریفه خصوصا این قسم را در تحت پنج عنوان یادآوری می‌فرماید و همه را از افراد مردار می‌داند: ۱- منخنفه - حیوانی است که به وسیله خفه شدن بمیرد، خواه تصادف شود یا کسی از روی اختیار او را خفه کرده باشد و خواه به وسیله آلتی خفه‌اش کنند. مثل اینکه ریسمانی به گردنش ببندند و با فشار دادن گلو، او را خفه کنند یا سرش را بین دو چوب داخل کنند و این طریقه و امثال آن در جاهلیت (پیش از اسلام) مرسوم بوده است. ۲- موقوذه - و آن حیوانی است که او را بزنند تا بمیرد. ۳- متردیه - آن حیوانی است که از جای بلندی افتاده باشد. مثلا از بالای کوه یا چاه بیفتد و بمیرد. ۴- نطیحه - حیوانی است که به وسیله شاخ زدن حیوان دیگری به او بمیرد. ۵- ما اکل‌السبع - حیوانی که درنده او را پاره کرده و قسمتی از آن را خورده باشد و باقیمانده‌اش میته است. و مراد از «ما ذبح علی‌النصب» که در آیه شریفه است، منع از رفتار زمان جاهلیت است چون پیش از اسلام مشرکین در اطراف کعبه سنگ‌هائی نصب می‌کردند و آنها را مقدس می‌شمردند و مورد پرستش خود قرار می‌دادند و روی آن‌ها حیوانات را ذبح می‌کردند. و مراد از «و ان تستقسموا بالازلام» نهی است که گوسفند قربانی یا چهار پای دیگری را برای سهم کردن بگیرند و آن‌گاه برای تشخیص کسی که سهم دارد و کسی‌که سهم ندارد و یا برای تشخیص سهام مختلف هرکس تیرهای مخصوصی در آورند و این یک نوع قمار است. منبع: گناهان کبیره، (باب اول)، ص۱۶۵- ۱۶۸