طبقه‌بندی اسامی سوره‌های قرآن: طبقه بندی نام‌های سوره‌ها

این شیوه‌ها را در ۲۰ عنوان به شرح ذیل طبقه بندی کرده‌ایم: ۱. ۲. ۳. نامیدن سوره به نامی که بیانگر بخشی از محتوای سوره و از قبیل نامیدن کل به جزء است، مانند: « توبه » و « مریم ». ۴. نامیدن سوره به کلمه‌ای که نماد پدیده یا رخدادی اعجاز آمیز یا ملکوتی است و صرفا در همان سوره ذکر شده است، مانند: « مائده » و « کهف ». ۵. نامیدن سوره به اسمی که آیه‌ها ی سوره، پاک در عنان آن عنوان روان‌اند، مانند: « یوسف ». « نوح ». ۶. ۷. نامیدن سوره به حرف یا حروف مقطعه ی مرموز در آغاز سوره‌ها که گاه به تنهایی آیه‌ای هستند و گاه جزیی از یک آیه، مانند: « طه » و «ص». ۸. نامیدن سوره به نامی که عنوان جامع مصداق‌های فراوانی در سوره محسوب می‌گردد، مانند: « انبیاء ». ۹. نامیدن سوره به نامی نمایانگر روح روان در سوره، مانند: « مؤمنون » و « فتح ». ۱۰. نامیدن سوره به کلمه ی ردیف در آیه ی نخست، مانند: « کوثر » و « فلق ». ۱۱. نامیدن سوره به کلمه ی ردیف در آیه ی دوم، مانند: « روم » و « علق ». ۱۲. نامیدن سوره به کلمه ی ردیف در آیه ی پایانی، مانند: « ماعون » و « مسد ». ۱۳. نامیدن سوره به کلمه ی ردیف در ۲ یا در چند آیه، مانند: « قدر » و « ناس ». ۱۴. نامیدن سوره به کلید واژه‌ای از آیه ی نخست، مانند: « نساء » و « همزه ». ۱۵. نامیدن سوره به کلید واژه‌ای از آیه‌های دیگر سوره، مانند: « انعام » و « حجرات ». ۱۶. نامیدن سوره به فعل واژه‌ای از آیه ی نخست، مانند: « فصلت » و « عبس ». ۱۷. نامیدن سوره به نامی که به تنهایی آیه ی نخست سوره محسوب می‌گردد، مانند: « رحمان » و « قارعه ». ۱۸. نامیدن سوره به « مقسم به » در آیه ی نخست، پس از حرف سوگند، مانند: « طور » و « تین ». ۱۹. ۲۰. نامیدن سوره به کلید واژه‌ای جغرافیایی مربوط به روایتی تاریخی که به طور اختصاصی در همان سوره روایت شده است، مانند: « سبا » و « احقاف ».