ظاهر این احکام ناظر به فرد شایع اسناد است اسنادی که حاوی

ظاهر این احکام ناظر به فرد شایع اسناد است اسنادی که حاوی قرارداد است و تعهدهای دو طرف را در برابر هم معین می سازد. در اعمال حقوقی که با اراده اعلام شده یک تن واقع می شود یا اگر نیاز به تراضی دارد، سند حاوی یکی از دو یا چند اراده است و به ویژه در فرضی که سند از سوی اعلام کننده به امانت گذارده می شود، اماره صحت مندرج در ماده ۱۳۰۲ ق.م. جاری است و فرض این است که تمام متن و حواشی و تغییرها و اضافه های سند امضاء شده به امضا کننده منسوب است، مگر این که مدعی خلاف آن را اثبات کند به عنوان مثال در وصیتنامه خود نوشت ممکن است عباراتی در حاشیه یا بین خطهای وصیتنامه دیده شود که مطالب متن را توضیح دهد یا تصرف جدیدی را اعلام کند. این افزوده ها نیازی به امضاء یا تاریخ جداگانه ندارد. زیرا بخشی از وصیت اصلی است و تاریخ و امضای این وصیتنامه برای اعتبار کلیة مندرجات آن کافی است. همانگونه که اشاره شد، تمیز این موضوع که افزوده ها و تغییرها مقارن با تنظیم سند انجام شده یا پس از آن الحاق شده است در بیشتر دعواها اهمیت فراوان دارد، ولی باید افزود که این مسأله راه حل حقوقی نوعی و پیش ساخته ندارد به بیان دیگر، مسأله ماهوی است که دادگاه در مرحله اثبات باید به راه حل آن دست یابد و دیوان کشور بر آن از جهت سازگاری با قوانین نظارتی ندارد. دادگاه به همه اماره ها و دلیلها می رسد و اگر به واقع دست نیابد، به حکم ظاهر و اصل صحت باید افزوده را مقارن با متن اصلی مانند وصیتنامه شمرد.