ظهار

"ظِهار" از ماده‌ی "ظَهر" بوده که در لغت به معنی "پشت" است. همان‌طور که آمیزش با او حرام است، انجام این عمل با تو نیز بر من حرام است و با گفتن این عبارت زن تا ابد بر همسرش حرام می‌شود. ظهار باید با این صیغه ‌ی مذکور باشد و ب. غ. این صیغه ، ظهار صورت نمی‌گیرد؛ مثلا با تشبیه همسر به پدر، خواهر یا فرد بیگانه، ظهار فعلیت پیدا نمی‌کند؛ بلکه باید به همان صیغه و تشبیه به مادر باشد. منبع: قم، ادب، ۱۴۰۵ق، چاپ اول، ج، ۴، ص۵۲۸ · تحقیق طیب موسوی، قم، دارالکتاب، ۱۴۰۴ق، ج۱، ص۱۴ · قم، دارالفکر، ۱۴۱۱ق، چاپ اول، ص۱۸۶.]