۱. عدم به واسطه اضافه به ملکات و عدم مقید و مضاف شدن، همانگونه که تکثر مجازی مییابد و تمایز مییابد، به احکام دیگر وجود نیز متصف میگردد. یکی از این احکام، استناد علیت به اعدام است. در این باره گفته میشود، علت معدوم بودن معلول، عدم علت است. مثلا اینکه میگویند عدم مشروط به عدم شرط وابسته است و نه به عدم سایر اشیاء، و یا این که وجود ضد با عدم ضد دیگر همراه است، حکمی مجازی و از باب وصف به حال متعلق موصف م. ب..
۲. عدم همانگونه که کثرت پذیر نیست، وحدت پذیر نیز نیست و دارای تحصلی نیز نیست؛ زیرا وحدت مساوق با هستی است و هستی، نقیض عدم و نیستی است. به عبارت دیگر، وحدت و کثرت فرع بر اصل هستی شیء هستند و عدم، لاشیء است و لاشیء نه متصف به وحدت میشود و نه متصف به کثرت.
۳. در میان اعدام، علیت نیز وجود ندارد. زیرا عدم واقعیتی ندارد. عدم نفس لاواقعیت است. در میان پوچی، علیت و معلولیت معنی ندارد تا بگوییم عدمی علت برای عدمی دیگر است.
۴. از معدوم مطلق که هیچ بهرهای از تحصل ندارد، نمیتوان خبر داد؛ زیرا از چیزی میتوان خبر داد که شیئیت داشته باشد و عدم و معدوم مطلق شیئیتی ندارد. این امر هم شامل خبر سلبی است و هم شامل خبر ایجابی.
منبع: عبدالله، ج۵، ص۱۰ · ج۱، ص۳۴۹، بیروت، داراحیاء التراث، ۱۹۸۱م، سوم · ج۱، ص۳۵۱ · ج۹، ص۵۳۳ · ص۳۲، به تصحیح سعید زاید، قم، مکتبه ایت الله مرعشی، ۱۴۰۴ق · محمد تقی، ج۱، ص۲۷۰_ ۲۷۲، قم، موسسه امام خمینی، ۱۳۸۶ش، اول
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
