عدم طرح دعوای اصلی — ممکن است دعوای اصلی در فرجه قانونی

یکی از تکالیف متقاضی دستور موقت در موردی که این درخواست پیش از اقامه دعوای اصلی مطرح می گردد، تقدیم دادخواست راجع به دعوای اصلی در مهلتی مشخص از تاریخ صدور دستور و نزد مرجع صالح است. ماده ۳۱۸ ق.آ.د. در بیان این تکلیف مقرر میدارد پس از صدور دستور موقت در صورتی که از قبل اقامه دعوا نشده باشد، درخواست کننده باید حداکثر ظرف بیست روز از تاریخ صدور دستور، به منظور اثبات دعوای خود به دادگاه صالح مراجعه و دادخواست خود را تقدیم و گواهی آن را به دادگاهی که دستور موقت صادر کرده تسلیم نماید. در غیر این صورت دادگاه صادر کننده دستور موقت به درخواست طرف از آن رفع اثر خواهد کرد. رفع اثر از دستور موقت به استناد عدم اقامه دعوای اصلی محتاج به درخواست متضرر از دستور طرف درخواست است. در گفتار مربوط به آثار دستور نسبت به ثالث توضیح داده شد که شخص ثالث برغم ضرر از این تصمیم امکان درخواست رفع اثر از دستور را ندارد و ضمانت اجرای مقرر در ماده ۳۱۸ فقط قابل استفاده از سوی خوانده دستور است. ممکن است دعوای اصلی در فرجه قانونی مطرح گردد اما خواهان آن را نزد مرجع صالح است. بنابراین عبارت: ... به دادگاه صالح مراجعه و دادخواست خود را تقدیم...» مذکور در ماده ۳۱۸ به منزله موجه بودن درخواست رفع اثر از دستور به نکته دیگر اینکه اگر دعوا نزد مرجعی غیر از مرجع صادر کننده دستور مطرح شود، خواهان بایستی گواهی طرح دعوا را تحصیل و به مرجع صادر کننده دستور تقدیم کند. عمل ننمودن بر این تکلیف، ضمانت اجرای مقرر در ماده ۳۱۸ را به جریان انداخته و درخواست خوانده را دایر بر رفع اثر از دستور مقبول می سازد. همینطور اقامه دعوا خارج از مهلت قانونی و تحصیل حکم به نفع خواهان موجب نمی شود وی به پرداخت خسارت وارد بر خوانده ناشی از اجرای دستور محکوم نگردد. زیرا محکومیت به پرداخت خسارت و استفاده از تامین متقاضی به این منظور ماده ۳۲۴) ق.آ.د. م) مبتنی بر شرایطی است که در چنین فرضی جملگی محقق است؛ ۱- دستور موقت صادر شده است. ۲ دستور به موقع اجرا گذاشته شده است. ۳ دستور صادره بنا به فرض) موجب زیان خوانده شده است. ۴ خواهان به تکلیف خود در اقامه دعوای اصلی در فرجه قانونی عمل ننموده است و به این جهت از دستور و ادامه اجرای آن رفع اثر به عمل آمده است. تعقیب اصل دعوا بعد از فرجه قانونی و اثبات حقانیت خواهان لطمه ای به ضمانت اجرای مذکور وارد نمی سازد.