عدوان (لغات‌قرآن)

عُدْوان : ( وَ لا تَعاوَنوا عَلَی الْاِثْمِ وَ الْعُدْوانِ ) عُدْوان : به معنی «تعدی یا دشمنی و ستم کردن» است. راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۵۵۳. این آیه انسان را به اتحاد در راه نیکی‌ها و تقوا سفارش می‌کند و از تعاون به گناه و تعدّی پرهیز می‌دهد. می‌فرماید: «... (همواره) در راه نیکی و پرهیزگاری با هم تعاون کنید و (هرگز) در راه گناه و تعدّی همکاری ننمایید...» ( وَ لا تَعاوَنوا عَلَی الْاِثْمِ وَ الْعُدْوانِ ) اگر این اصل در اجتماعات اسلامی زنده شود و مردم بدون در نظر گرفتن مناسبات شخصی و نژادی و خویشاوندی با کسانی که در کارهای مثبت و سازنده گام بر می‌دارند همکاری کنند و از همکاری کردن با افراد ستمگر و متعدی در هر گروه و طبقه‌ای که باشند خودداری نمایند، بسیاری از نابسامانی‌های اجتماعی سامان می‌یابد. متاسفانه می‌بینیم که برخی افراد یا حتی بعضی دولت‌ها به حمایت متجاوزان و ستمگران برمی‌خیزند و با صراحت اعتراف می‌کنند که اشتراک منافع آن‌ها را دعوت به این حمایت کرده است. در روایات اسلامی درباره این مسئله تاکیدهای فراوانی شده است، چنان که پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) فرمود: «هنگامی که روز قیامت برپا شود منادی ندا در می‌دهد کجا هستند ستمکاران و کجا هستند یاوران آن‌ها و کسانی که خود را شبیه آن‌ها ساخته‌اند؟