عرف به عنوان وسیله ای برای تفسیر قرارداد میتواند زوایای تاریک و

عرف به عنوان وسیله ای برای تفسیر قرارداد میتواند زوایای تاریک و مبهم یک قرارداد را در پرتو اراده انشاء کنندگان آن از دریچه آشنایی جامعه یا گروه آن اشخاص روشن کند. برای تحقق عرف لازم نیست تمام افراد یک جامعه یا یک گروه به امری انس پیدا کرده باشند بلکه انس اکثریت جامعه یا آن گروه نیز می تواند تشکیل دهنده عرف باشد. اعتبار عرف اساساً ناشی از دلالت آن به طور غیر مستقیم بر قصد و اراده اشخاصی است که عقد را انشاء کرده اند. انشاء کنندگان قرار داد که معمولاً آشنا به روش معاملاتی مانوس جامعه یا گروه خاص خود هستند به هنگام تشکیل قرارداد آن روش مانوس را به طور ضمنی مورد توجه قرار می دهند. مدلول و موضوع عرف به عنوان امر مانوس جامعه یا گروه خاص صریحاً در عقد وارد نمی شود، بلکه به صورت ضمنی در اراده مشترک طرفهای عقد منعکس میگردد در حقیقت آنچه بر موضوع عرف دلالت می کند. لفظ مبادله شده بین طرفهای قرارداد نیست بلکه آشنایی و گرایش ذهنی حاصل از بازتاب روش مستمر جامعه است. به این جهت موضوع عرف را باید اساساً روش آشنای طرفهای قرارداد که حاکمیت آن را در روابط خویش به طور ضمنی پذیرفته اند. مگر صراحتاً برخلاف آن توافق نموده باشند. بنابراین موضوع عرف قراردادی را باید در اصل مفاد ضمن عقد معرفی کرد. ظرف تحقق عرف ذهن افراد انسان است پس از حیث کمیت نفرات انسانی که ذهن ایشان نسبت به امری خو گرفته و در برخورد با آن رفتار مشترکی دارند عرف می تواند به عرف عام و عرف خاص از جهت اکثریت یا اقلیت بودن آن افراد تقسیم شود. عرف عام قراردادی عبارت از انس ذهنی اکثریت افراد یک جامعه نسبت به امری از امور مربوط - المنجد لغت عرف فرهنگ فارسی معین، لغت عرف.