عزاداری: فطری بودن سوگواری

آری گریه و خنده از عوارض وجودی انسان است، که بسیاری از حالات روحی و درونی انسان در این دو، بروز و ظهور پیدا می‌کنند و فطرت انسان بر این نهاده شده که در هنگام از دست دادن محبوب،‌ اندوهگین و در هنگام شادی آن‌ها، خشنود می‌شود. و غالباً این‌ اندوه و شادی باعث بروز گریه و خنده می‌شوند و دین مبین اسلام که قوانین آن با فطرت مطابق «فطرت الله التی فطر الناس علیها» قرآن کریم، است؛ و محبّ واقعی کسی است که در شادی آنان مسرور و در مصیبت آنان‌ اندوهگین باشد و این اختصاص به زمان رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) ندارد، بلکه برای تمام ازمنه و کل مسلمانان ثابت است و هر مسلمانی در هر کجا و هر زمان موظّف به اداء حق رسالت است. منبع: بحوث قرآنیه فی توحید و الشرک، ص۱۴۰، مؤسسه امام صادق (علیه‌السّلام)، ۱۴۱۹، چاپ اول · روم/سوره۳۰، آیه۳۰ · صحیح مسلم، ج۴، ص۱۸۰۸، ح ۲۳۱۵، بیروت، دار احیاء التراث العربی · مستدرک علی الصحیحین، ج۳، ص۱۱۶، بیروت، دار المعرفه · معجم الکبیر، ج۳، ص۴۷، ح ۲۶۴۱، بیروت، دار احیاء التراث العربی، چاپ ۲، ۱۴۰۴ · تفسیر قرطبی، ج۱۶، ص۱۴۱، بیروت، دار احیاء التراث العربی · صواعق المحرقه، ج۲، ص۴۹۸، باب ۱۱، فصل ۱، مقصد ۲ · ینابیع المودة، ج۳، ص۱۰۳، دار الاسوة، چاپ اول، ۱۴۱۶