عنصر مهم در صلاحیت محلی اقامتگاه خوانده است

عنصر مهم در صلاحیت محلی اقامتگاه خوانده است. اگر چه در موارد خاص قامتگاه خواهان موجب صلاحیت محلی دادگاه م. ب.. برای مثال ماده ۴ قانون ثبت احوال ناظر بر صلاحیت دادگاه محل اقامت خواهان در دعاوی راجع به اسناد سجلی است. در تبیین این عنصر ماده ۱۰۰۲ ق.م آن را معطوف به محلی می نماید که شخص در آن سکونت داشته و مرکز مهم امور او در آن محل باشد. در صورت دوگانه بودن محل سکونت و مرکز مهم امور اقامتگاه شخص مرکز مهم امور او خواهد بود. مواد ۱۰۰۲ تا ۱۰۰۹ ق.م قواعد مربوط به اقامتگاه و شناسایی محل اقامت اشخاص را بسته به موقعیت شغلی و شرایط زندگی تشریح نموده است. در مواد ۳۱۱ و ۳۱۲ ق.آ.د.م مقررات ناظر بر صلاحیت دادگاه در رسیدگی به درخواست صدور دستور موقت تبیین شده است. نتایج حاصل از این دو ماده؛ تعیین اولویت در اعمال صلاحیت محلی بر رسیدگی به درخواست صدور دستور موقت برای دادگاهی است که موضوع دستور موقت در مقر آن واقع است. چه در ماده ۳۱۲ ق.آد.م تصریح می شود به اینکه اگر موضوع در مقر دادگاهی غیر از دادگاه مشغول به رسیدگی به اصل دعوا یا صالح در رسیدگی به اصل دعوا ماده ۳۱۱ ق.آ.د. م) باشد، درخواست از آن دادگاه به عمل می آید. لذا قانونگذار استقرار مال موضوع دستور در حوزه یک دادگاه را معیار مهمتری از صلاحیت در رسیدگی به اصل دعوا یا اشتغال به آن دانسته است. به عبارتی معیار اصولی برای اشتغال در رسیدگی به درخواست موقتی نیست و صلاحیت اصولی با دادگاهی است که موضوع دستور در حوزه آن واقع است و چنانچه این فرض منتفی بود نوبت به یافتن دادگاه از بین دادگاه مشغول در رسیدگی به اصل دعوا با فرض صلاحیت وی در رسیدگی و صالح در رسیدگی به اصل دعوا میرسد.