درباره ثواب عیادت بیمار نیز روایاتی رسیده است که به عنوان نمونه به چند مورد اشاره میکنیم. هر مؤمنی که مؤمنی را در بیماریاش عیادت کند، اگر صبح باشد هفتاد هزار ملک او را تشییع ( بدرقه و همراهی) کنند و چون نزد او بنشیند رحمت (خدا) او را فرا گیرد و تا شب برای او استغفار کنند، و اگر شب باشد همین اجر تا صبح برای او خواهد بود.» در حدیث دیگری میخوانیم که رسول گرامی (صلّیاللهعلیهوآلهوسلّم) فرمود: «ایّما مؤمن عاد مریضاً خاض فی الرّحمة فاذا قعد عنده استنقع فیها فاذا عاده غدوة صلّی علیه سبعون الف ملک الی ان یمسی و ان عاده عشیّة صلّی علیه سبعون الف ملک حتّی یصبح؛ هر مؤمنی که به دیدار بیماری برود در رحمت خدا وارد میشود و زمانی که نزد آن بیمار بنشیند در رحمت خدا فرو میرود.
اگر صبحگاهان به عیادت او برود هفتاد هزار فرشته تا شام او را دعا میکنند و اگر شامگاهان از وی عیادت کند تا صبح هفتاد هزار فرشته به او دعا میکنند.» در روایت دیگری از رسول خدا (صلّیاللهعلیهوآلهوسلّم) آمده است که فرمود: «اذا عاد الرّجل اخاه المسلم مشی فی خرافة الجنّة حتّی یجلس فاذا جلس غمرته الرّحمة فان کان غدوة صلّی علیه سبعون الف ملک حتّی یصبح؛ شخصی که به عیادت برادر مسلمان خود میرود در میان میوههای چیده شده بهشتی راه میرود و هنگامی که نزد بیمار بنشیند رحمت خدا او را فرا میگیرد.
کسی که به عیادت بیمار میرود همیشه در میان رحمت الهی راه میرود تا بنشیند، آنگاه که نزد بیمار نشست غرق در رحمت خدا میگردد.» از صحابه، خواجهای بیمار شد •••• و اندر آن بیماری او چون تار شد مصطفی آمد عیادت سوی او •••• چون همه لطف و کرم بُد خوی او در عیادت رفتن تو فایده است •••• فایده آن باز بر تو عایده است. خداوندا! چه چیز تو را بازداشت از عیادت من آن هنگام که بیمار شدم (چرا به عیادت من نیامدی)؟ عرض میکند: خدایا! تو خالق جهانی، درد و ناراحتی و مرض درباره تو معنا ندارد، تو منزّهی از اینکه مریض شوی.
میفرماید: برادر مؤمن تو بیمار شد و به عیادتش نرفتی. به عزّت و جلالم سوگند، اگر به دیدنش میرفتی مرا نزد او مییافتی و هر حاجتی داشتی بر میآوردم و این به خاطر احترامی است که بنده مؤمن نزد من دارد و من خدای رحمان و رحیمم. مولوی این حدیث را به نظم در آورده است با این تفاوت که میگوید خدای متعال به حضرت موسی وحی کرد. آنگاه قسمت اول حدیث را تحت این عنوان «چرا به عیادت من نیامدی» به نظم درآورده و میگوید: آمد از حق سوی موسی این عتیب •••• کان طلوع ماه تو دیده زجیب مشرقت کردم ز نور ایزدی •••• من حقم رنجورگشتم نامدی گفت سبحانا تو پاکی از زیان •••• این چه رمز است این بکن یارب بیان باز فرمودش که در رنجوریم •••• چون نپرسیدی تو از روی کرم گفت یارب نیست نقصانی تو را •••• عقل گم شد این گره را برگشا گفت آری بنده خاص گزین •••• گشت رنجور او منم نیکو ببین هست معذوریش معذوری من •••• هست رنجوریش رنجوری من هرکه خواهد همنشینی با خدا •••• او نشیند در حضور اولیا
منبع: مکارم الاخلاق، چاپ بیروت، ص۳۶۱ · بحارالانوار، چاپ بیروت، ج۸۱، ص۲۲۵ · کنزالعمّال، ج۹، ص۹۹، حدیث ۲۵۱۲۵ · المجازات النبویّه، ص۳۸۰ · مثنوی معنوی، دفتر دوم، ص۳۰۰ · دعای ۲۶، ص۱۲۴ · سفینة البحار، ج۸، ص۵۶ · مثنوی معنوی، دفتر دوم، ص۳۰۰-۳۰۱
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
