اقامه — خواسته ی خود صرفنظر می کند تا

خواسته ی خود صرفنظر می کند تا به گمان خویش بتواند با دلیل شهادت، آن را به اثبات برساند و سپس بخشی را که صرفنظر کرده در قالب دادخواستی دیگر اقامه سازد، در دعوای در کنار صرفنظر کردن از مازاد خواسته کاهش خواسته نیز در میان ماده ۱۳۱۰ قانون مدنی جای گرفته بود؛ در این روش خواهان خواسته ی اضافی ندارد تا از آن درگذرد؛ پنداری او بدون این که از فزونی و مازاد خواسته بگذرد و به آن بی اعتنا شود، از بخشی از خواسته ی خود می کاهد. کاستن از خواسته یا تقلیل آن باعث میشود مقدار و اندازه ای که کاهش یافته از خواسته جدا شود و از جریان دادرسی خارج گردد؛ اما از این شیوه بر نمی آید که خواهان بتواند بخش کاسته شده از خواسته را در زمان و بار دیگری اقامه سازد و به جریان درآورد. در چنین مواردی اگر بخش دوم تمام خواسته ی اصلی که از آن کم و کاسته شده است بار دیگری برپا و در پیشگاه دادگاه ابراز شود شنیده نخواهد شد و با عدم استماع روبرو می گردد. زیرا اصل چنین دعوایی پیش از آن، یک بار اقامه و و منتهی به صدور حکم قطعی گشته است. خواهان نمی تواند همان دعوا و خواسته را این بار به بهانه ی ستاندن مازاد خواسته ی پیشین و مختوم در معرض قضاوت دوباره قرار بدهد. زیرا دعوای حاضر همان دعوای پیشین است که به حکم قطعی دادگاه انجامیده و مختوم گردیده است. به همین علت است که در گذشته اگر خواسته ی خواهان بیش از پانصد ریال بود، خواهان اجازه نداشت با کاستن از مبلغ آن و آوردن اندازه ی خواسته به میزان پانصد ریال، خود را از دلیل گواهی برخوردار و بهره مند سازد. چرا که قانونگذار نیز قطع نظر از اندازه و رزش خواسته آن را یک دعوا می پنداشت و کاستن از خواسته یا گذشتن از مازاد آن را بر نمی یافت و در نتیجه برخورداری از گواهی گواهان را برای به اثبات رساندن ادعای خواهان، در دسترس او قرار نمی داد. ۲ ماده ۲۸۹ قانون مدنی : ابراء عبارت از این است که داین از حق خود به اختیار صرف نظر نماید..