فضل الهی: نکته

خداوند می‌فرماید: (لیجزی الذین آمنوا و عملوا الصالحات من فضله انه لا یحب الکافرین)؛ چون آنان پروردگار خود را دوست می‌دارند و رو به سوی او می‌کنند و دین او را پا می‌دارند و از فرستادگان او پیروی می‌کنند. حضرت علی (علیه‌السّلام) می‌فرماید: «ان آمنت بالله امن منقلبک؛ اگربه خدا ایمان آوری، بازگشت گاهت امن است.» ایمان موجب محکم شدن گام‌های انسان در راه خدا می‌شود. ۸. ۲ - تقوا کلمۀ «تقوی» به معنای با پای برهنه، پاورچین و باپروا راه رفتن، اصلاح کردن چیزی و نگهداری آمده است. خداوند می‌فرماید (یا ایها الذین آمنوا ان تتقوا الله یجعل لکم فرقانا و یکفر عنکم سیئاتکم و یغفر لکم و الله ذو الفضل العظیم)؛ «ای کسانی که ایمان آورده‌اید! اگر از خدا پروا دارید، او برای شما نیروی تشخیص حق از باطل قرار می‌دهد و گناهانتان را از شما می‌زداید و شما را می‌آمرزد و خدا دارای بخشش بزرگ است.» این آیه به اهمیت تقوا و آثار آن در سرنوشت انسان اشاره دارد. فرقان در اعتقادات، جدا کردن ایمان و هدایت از کفر و ضلالت است، و در عمل، جدا کردن اطاعت و هر عمل مورد خشنودی خدا از معصیت ، و هر عملی که موجب غضب او باشد. فرقان در رای و نظر، جدا کردن فکر صحیح از فکر باطل است. تمام اینها نتیجه و میوه‌ای است که از درخت تقوا به دست می‌آید. ۸. ۳ - دعا دعا در لغت به معنی صدا زدن، به یاری طلبیدن و در اصطلاح اهل شرع، گفتگو کردن با حق تعالی به نحو طلب حاجت ، و درخواست حل مشکلات از درگاه او، و یا به نحو مناجات و یاد جلال و جمال ذات اقدس اوست. «زنهار، آنچه را خداوند به سبب آن، بعضی از شما را بر بعضی دیگر برتری داده، آرزو مکنید. برای مردان از آنچه به اختیار کسب کرده‌اند، بهره‌ای است، و برای زنان نیز از آنچه به اختیار کسب کرده‌اند، بهره‌ای. پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) فرمود: «و اسئلوا الله من فضله، و افضل العبادۀ انتظار الفرج؛ حضرت علی (علیه‌السّلام) اسباب سعادت بشر را تنها با بعثت نبی اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) و آیین پاکی که او آورده است، فراهم و میسر می‌داند و در این میان وظیفۀ ما تنها پیمودن راه با اطاعت است، که آن هم با توکل به ذات پاک حق تعالی، استرشاد و تقاضای راهنمایی از او امکان پذیر م. ب.. خداوند می‌فرماید: (و من یطع الله و الرسول فاولئک مع الذین انعم الله علیهم من النبیین و الصدیقین و الشهداء و الصالحین و حسن اولئک رفیقا• ذلک الفضل من الله و کفی بالله علیما)؛ «و کسانی که از خدا و پیامبر اطاعت کنند، در زمرۀ کسانی خواهند بود که خدا ایشان را گرامی داشته یعنی با پیامبران، راستان، شهیدان و شایستگانند و آنان چه نیکو همدمانند. این تفضل از جانب خدا می‌باشد، و خدا بس داناست.» در این آیه وجوب اطاعت از خدا و رسول را بیان کرده و بدان جهت واجب است که خدا به آن امر کرده است، و هر کس از خدا و رسول او اطاعت کند، به چهار طائفۀ نبیین، صدیقین، شهدا و صالحین ملحق می‌شود. این چهار طایفه از حیث رفاقت طوایف خوبی هستند. منبع: روم/سوره۳۰، آیه۴۵ · غررالحکم و دررالکلم، ص۲۵۸ · تقوا و متقین در نهج البلاغه، ص۱۰ · پرتوی از قرآن، ج۱، ص۵۴ · انفال/سوره۸، آیه۲۹ · المصباح المنیر، ج۱، ص۱۰۳ · نساء/سوره۴، آیه۳۲ · سنن ترمذی، ج۵، ص۵۶۵ · ترجمه و تفسیر نهج البلاغه، ج۲۷، ص۲۶ · نساء/سوره۴، آیه۶۹