فضل بن سهل: آثار

فضل بن سهل از دبیران برجستۀ ایرانی محسوب می‌شد که از میراث فرهنگ ایرانی مانند کلیله و دمنه آگاهی داشت. از کاتبان نثرنویسی بود که بسیاری ازرسایل او مدون شد. اشعاری هم داشت. وی به سنّت‌های دهقانان ایرانی توجه می‌نمود و در حفظ آن‌ها می‌کوشید و آداب ایرانی را، همچون برمکیان، در دربار مأمون تجدید کرد؛ چنانکه بر تختی می‌نشست که دوازده نفر آن را حمل می‌کردند و در کنار مأمون جایگاهی مخصوص ‌داشت. منبع: ج۱، ص۱۴۰، چاپ یولیوس کیپرت، فرانکفورت ۱۴۱۹/ ۱۹۹۹ · ج۱، قسمت دوم، ص‌۳۷۸ · ج۱، ص‌۲۳۱ـ۲۳۲، چاپ مصطفی سقا، ابراهیم ابیاری و عبدالحفیظ شلبی، قاهره ۱۳۵۷ه/ ۱۹۳۸ · ج۱، ص‌۳۱۶، چاپ مصطفی سقا، ابراهیم ابیاری و عبدالحفیظ شلبی، قاهره ۱۳۵۷ه/ ۱۹۳۸ · ج۱، ص‌۳۱۸، چاپ مصطفی سقا، ابراهیم ابیاری و عبدالحفیظ شلبی، قاهره ۱۳۵۷ه/ ۱۹۳۸