فقدان صلاحیت مراجع پذیرنده درخواست

از جمله موانع اعمال دادرسی فوری و صدور دستور موقت، طرح آن نزد مراجع غیر صالح است. پیشتر در فصل مربوط به شرایط دستور موقت و مبحث مراجع صالح به تفصیل قواعد مربوط به صلاحیت رسیدگی به درخواست موقتی مطرح گردید. در این مقام با تاکید بر همان بحث، به ضرورت وجود صلاحیت در امکان صدور دستور موقت تاکید دوباره می شود. برای آنکه مرجع قضایی بتواند به موضوع فوری تعیین تکلیف موقتی نماید، می بایستی با مانع مهم به نام فقدان صلاحیت مواجه نباشد. عدم صلاحیت در تمام شقوق آن مدنظر است. بنابراین درخواست موقتی زمانی وارد فاز رسیدگی می شود که در کنار سایر شرایط قانونی به مرجع واجد صلاحیت اقامه شود. تشخیص صلاحیت یا عدم صلاحیت در رسیدگی با مرجع پذیرنده درخواست است و مناط اعتبار تاریخ تقدیم درخواست م. ب. (ماده ۲۶ ق.آ.د. م). مقررات ناظر بر صلاحیت در رسیدگی به دعوا و الزامات ناشی از قاعده صلاحیت به توابع دعوا و درخواستهای تامینی و موقتی تسری می یابد.