فلسفه مرثیه: علامت عشق و محبّت

حال اگر ما شیعیان در مصیبت ائمه اطهار (علیهم‌السّلام) مرثیه ، عزاداری و گریه می‌کنیم به این دلیل است که آنان محبوب ما هستند و تار و پود وجودمان، با عشق و محبّت آنان عجین شده و این اظهار محبت در حقیقت اداء حق رسالت است چرا که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) در ازای رسالت و هدایتگری خویش، فقط مودتِ ذی القربی را طلب نموده‌اند: «قل لا اسئلکم علیه اجراً الا المودة فی القربی». ب. ت. ب. این که خودِ اهل سنت گفته‌اند که منظور از قربی فاطمه (علیهاالسّلام) ، علی (علیه‌السّلام) و فرزندان آن‌هاست. و محبّ واقعی کسی است که در شادی آنان مسرور و در مصیبت آنان‌ اندوهگین باشد و این اختصاص به زمان رسول اللّه (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) ندارد، بلکه برای تمام ازمنه و کل مسلمانان ثابت است و هر مسلمانی در هر کجا و هر زمان موظّف به اداء حق رسالت است. منبع: معجم کبیر، بیروت، دار احیاء التراث العربی، چاپ ۲، ۱۴۰۴، ج۳، ص۴۷، ح ۲۶۴۱