فوت یا محجور شدن یکی از شرکا صرفاً اذنی که به یکی

فوت یا محجور شدن یکی از شرکا صرفاً اذنی که به یکی از شرکا در تصرف داده شده را از بین می برد. همان طور که گفتیم اذن در تصرف که همان وکالت است نوعی عقد فرعی و جایز است و لذا موضوع <a class="artref" href="/ماده/ماده-588-a_0815110236235">ماده ۵۸۸ قانون مدنی</a> در خصوص انحلال در اذن است و نباید آن را با انحلال عقد شرکت اشاعه در مالکیت) مخلوط کرد. بنابراین در صورت فوت احدی از شرکاء وراث وی به عنوان قائم مقام او به نسبت سهم الارث خود در مال مشترک مالکیت مشاعی پیدا می کنند. هر شریک هر زمان بخواهد می تواند تقسیم مال مشاع را بخواهد درست است که خود عقد شرکت اشاعه در مالکیت، همان طور که گفته شد عقد لازم است، اما بر اساس <a class="artref" href="/ماده/ماده-586-a_0815110236233">ماده ۵۸۶ قانون مدنی</a> هر شریک هر وقت بخواهد می تواند تقاضای انحلال شرکت و تقسیم مال الشرکه را بدهد، مگر اینکه در عقد لازمی برای انقضای شرکت مدت تعیین کرده باشند که در این صورت تا منقضی شدن مدت هیچ کس حق انحلال و درخواست مال الشرکه را ندارد.