قاعده اقامه حدود: مفاد

مقصود از حدود، کیفرهایی است که در شرع مقدس برای برخی جرایم، همچون زنا ، لواط ، شراب‌خواری ، قذف و سرقت ، مقرر شده است. حدود گاهی بر اعم از جرایم دارای حد و تعزیرات (کیفرهایی که مقدار آن به نظر حاکم واگذار شده) اطلاق می‌شود. مقصود از «مَن الیه الحُکم» امام (علیه‌السّلام) یا نایب او است. البته در اینکه در زمان غیبت ، آیا فقهای جامع شرایط می‌توانند حدود الهی را اجرا کنند یا نه‌؟ مسئله اختلافی است. جواز آن به مشهور نسبت داده شده است. قائلان به جواز اقامۀ حدود برای فقیهان واجد شرایط، به ادلّه‌ای از جمله مضمون قاعده برگرفته از حدیث یاد شده استناد کرده‌اند. مفاد قاعده، حصر جواز اقامۀ حدود الهی برای امام (علیه‌السّلام) یا نایب او است. البته بنابر قول بعضی، مولا و پدر و شوهر ، به ترتیب نسبت به برده ، فرزند و همسر خود در عصر غیبت از این حکم استثنا شده‌اند و می‌توانند بر آنها حد جاری سازند. منبع: جواهر الکلام، ج۲۱، ص۳۸۶-۳۹۴ · ج۹، ص۴۴۵ · ج۳، ص۱۰۵-۱۰۶