دکترین
قاعده تقیّه
تقیه مصدر یا اسم مصدر از ریشه (و-ق-ی) و به معنای بر حذر بودن است و در اصطلاح عبارتست از همراهی با مردم در آنچه خوب می‌انگارند و ترک آنچه بد می‌دانند.
منبع: قواعد فقهیه، ج۱، ص ۳۸۶ · قواعد فقهیه، تحقیق مهدی مهریزی و محمدحسین درایتی، قم، نشر الهادی، ۱۴۱۹ق، ج ۲، ص ۳۱ · قم، منشورات مکتبة المفید، بی‌تا، ج ۲، ص ۱۵۵
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.