دکترین
قاعده تلف در زمان خیار (قواعد فقه): مبانی فقهی قاعده تلف در زمان خیار
مستندات این قاعده علاوه بر اجماع و شهرت، روایتهایی است که در زیر بیان میشود؛ با این توضیح که آنچه به عنوان اجماع، مستند این قاعده قرار گرفته به مفهوم اجماع مصطلحی که کاشف از نظریه و رای معصوم (علیهالسّلام) باشد نیست، بلکه مراد آن است که فقها بهرغم اختلاف در مبانی، در این باره اتفاق عقیده دارند. ۱. روایت معتبر عبدالرحمن بن ابیعبدالله از امام جعفر صادق (علیهالسّلام) : «سالت ابا عبدالله (علیهالسّلام) عن رجل اشتری امة بشرط من رجل یوماً او یومین فماتت عنده و قد قطع الثّمن؛ علی من یکون الضّمان؟ فقال (علیهالسّلام) لیس علی الّذی اشتری ضمان حتّی یمضی لشرطه» . ۲. ۳. علی من ضمان ذلک؟ فقال (علیهالسّلام): علی البائع حتّی ینقضی الشّرط ثلاثة ایّام و یصیر المبیع للمشتری» . همانطور که ملاحظه میشود، اخبار فقط دربارهٔ خیار حیوان وارد شده است، بهویژه آنکه در روایت اخیر سؤال از حیوان است و امام (علیهالسّلام) جواب میدهد که اگر در مدت خیار حیوان (چه این خیار شرط شده باشد یا نباشد)، حیوان تلف شود، از مال بایع محسوب میشود؛ ولی به هر حال به استناد روایات مزبور فقها قاعدهٔ « التّلف فی زمن الخیار ممّن لا خیار له » را استخراج کردهاند. بنابراین باید مبنای استنباط فقها را روشن کنیم.
منبع: القواعد الفقهیة، ج۲، ص۱۱۰ · ج۱۲، ص۳۵۱ · ج۱۲، ص۳۵۲ · ج۷، ص۲۴
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
