قاعده درس ذکر محمد (فقه سیاسی): نمونه روایی

یکى از دوستان شما شنید که مردى اسب و شمشیرى را در را خدا (جهاد) مى‌بخشد. دوست‌دار شما نزد او رفت و آن‌ها را گرفت. سپس با دوستان خود برخورد کرد و به او گفتند: جهاد در راه خدا با این گروه جایز نیست و به او دستور دادند که اسب و شمشیر را به صاحبش بازگرداند. امام (علیه‌السلام) پاسخ فرمود: چنین باید کند. مرد پرسش‌گر گفت: دوست‌دارتان او را جست‌وجو کرد، ولى اثرى از او نیافت، به او گفته شد: آن مرد مسافرت کرده است. امام (علیه‌السلام) فرمود: باید مرزبانى کند و نجنگد. یونس گفت: مثل قزوین ، عسقلان، دیلم و مشابه این سر حدّات‌؟ امام (علیه‌السلام) فرمود: آرى. پرسش‌گر گفت: اگر دشمن از همان منطقه‌اى که او مرزبان است، وارد شود، او چه کند؟ امام (علیه‌السلام) فرمود: نه؛ مگر این‌که بر زنان و فرزندان مسلمانان از سوى دشمن بیمناک شود. یونس گفت: به من بگو، اگر رومیان به مسلمانان حمله کنند، آیا سزاوار نیست مسلمانان در مقابل آنان دفاع کنند؟ امام (علیه‌السلام) فرمود: مرزبانى کند و نجنگد. آن‌گاه امام (علیه‌السلام) فرمود: اگر بر اصل اسلام و مسلمانان بیمناک شود، بجنگد. و [ در این صورت ] نبرد او به نفع خودش است نه به نفع حاکم، زیرا نابودى اسلام مستلزم از بین رفت ذکر محمد (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) است.