قاعده رُکنیت: مستند

دلیل بر اصل رکنیت آن است که صحّت در عبادت، عبارت است از موافقت امر با امتثال مامورٌبه و فرض آن است که عبادت مرکب از اجزایی است که یکی از آنها جزء مشکوک م. ب. و امر به مجموع آن که شامل جزء مشکوک م. ب. و نیز خصوص این جزء تعلق گرفته است، در حالی‌که مکلّف با ترک جزء مشکوک نه جزء را به جا آورده و نه مجموع آن را، زیرا کل با انتفای یکی از اجزای آن منتفی می‌شود. بنابراین، آنچه به جا آورده، موافق با امر نیست و نتیجه آن، انجام ندادن مامورٌبه، آن‌گونه که بدان امر شده و عدم تحقق امتثال می‌باشد، با اینکه اشتغال ذمّه به این عبادت یقینی است و با ترک جزء مشکوک، برائت یقینی حاصل نمی‌شود. بنابر جریان قاعده در زیادی جزء مشکوک، دلیل آن توقیفی بودن عبادات و لزوم اخذ کیفیت آنها از شارع است و رسیدن چنین عبادتی با این کیفیت (اشتمال بر زیادت) از سوی شارع معلوم نیست و تعلّق امر به آن مجهول است و آنچه که تعلّق امر به آن معلوم است، عبادت بدون این زیادی است. بنابراین، عبادت با زیادی صحیح نخواهد بود. منبع: عوائد الایام، ص۳۴۱