قاعده غُرور (مقاله‌دوم): رابطۀ مالک با غارّ و مغرور

چنانچه کسی، دیگری را بفریبد و فریب خورده به سبب آن، مال شخص سومی را تلف کند، مانند آنکه میزبان طعامی را که مال دیگری است نزد مهمان خویش بگذارد و او به عنوان اینکه مال میزبان است آن را بخورد، آیا ضمان به طور مستقیم متوجه فریب دهنده است و بر عهدۀ فریب خورده چیزی نیست یا آنکه خسارت دیده (مالک طعام) می‌تواند به هر کدام از غارّ و مغرور رجوع کند؟ ظاهر کلمات فقها جواز رجوع مالک به هر یک از غارّ و مغرور و دریافت خسارت از او است، لیکن در صورت رجوع به مغرور، وی می‌تواند به غارّ رجوع کند و خسارت پرداختی را از او بگیرد، بر خلاف صورت رجوع مالک به غارّ که وی حق رجوع به مغرور را ندارد. بنابراین، مسئولیت و ضمان در نهایت بر ذمّۀ غارّ استقرار می‌یابد. آیا مغرور می‌تواند غرامتی را که در ازای استفاده از مال شخص سوم به او می‌پردازد - مانند استفاده از میوۀ درخت یا پشم گوسفند و یا سکونت در خانه - از غارّ پس بگیرد یا نه‌؟ مسئله اختلافی است. منبع: شهید اول، اللمعة الدمشقیة، ص۲۰۲ · ج۲، ص۲۵۶ - ۲۵۷