قاعدۀ فقهی به معنای حکم کلی فرعی قابل انطباق بر موارد جزئی است. در لغت به پایه و ستون چیزی که آن چیز به آن استوار است و با انتفای آن، منتفی و معدوم میشود، قاعده گویند، خواه مادی باشد یا معنوی، و در اصطلاح عبارت است از قضیۀ کلیای که بر همۀ جزئیات و افرادش انطباق دارد. قاعدۀ فقهی عبارت است از حکم کلی فرعی که در بابهای مختلف فقه بر موارد جزئی منطبق میشود.
منبع: القواعد الفقهیة، ص۸ · القواعد الفقهیه، ج۱، ص۵-۶
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
