قاعده من ملک (قواعد فقه): قاعده من ملک

همان طور که در بخش قبل بیان کردیم مهم‌ترین دلیلی که در فقه برای اثبات حجّیت و نفوذ اقرار مورد استناد قرار می‌گیرد حدیث نبوی « «اقرار العقلاء علی انفسهم جائز» » است؛ که به موجب آن، اعتبار اقرار منوط به دو شرط اساسی است ۱. اوّل، آنکه اقرارکننده عاقل باشد. ۲. دوم، آنکه مفاد اقرار بر ضرر خود او باشد. بنابراین، اقرار غیر عاقل (که غالب فقیهان آن را علاوه بر مجنون و سفیه شامل صبی نیز می‌دانند) و اقراری که مفاد آن بر ضرر غیر است، طبق قاعده، معتبر شناخته نمی‌شود. با این همه، در فقه قاعدۀ دیگری وجود دارد که بر اساس آن در موارد خاصّی، اقرار طفل و اقراری که مضمون آن بر ضرر غیر است معتبر شناخته می‌شود. عبارت قاعدۀ مزبور چنین است: « من ملک شیئا ملک الاقرار به » که به اختصار از آن به « قاعده من ملک » تعبیر می‌شود.