قانون اجرای احکام مدنی

قانون اجرای احکام مدنی مصوب ۱۳۵۶/۰۸/۰۱ پایگاه اصلی قواعد، مقررات و فرآیندهای ناظر بر اجرای احکام مدنی است. این سند مهم و ارزشمند در ۹ فصل و ۱۸۰ ماده وضع گردید. تا پیش از تصویب این قانون، احکام و قواعد مربوط به اجرای حکم مدنی در لابلای قوانین شکلی بازتاب یافته و قابل جستجو بود. از مهم ترین آن قوانین؛ قانون اصول محاکمات حقوقی مصوب ۱۳۲۹، قانون تسریع محاکمات مصوب ۱۳۰۹، قانون آیین دادرسی مدنی مصوب ۱۳۱۸ قانون نحوه اجرای محکومیت های مالی، قانون نحوه وصول برخی از درآمدهای دولت و مصرف آن در موارد معین بود. پاره ای از مواد قانون مدنی هم در راهنمایی طرز اجرای احکام مورد استفاده قرار می گرفت. به موجب ماده ۱۸۰ ق.آ.د.م مقررات مغایر با این قانون در دیگر قوانین از درجه اعتبار ساقط شده است. قانون اجرای احکام مدنی ب. ت. ب. هنگام تصویب و اجرا دارای ارزشهای پنهان و نمادین بسیار است. خردمندی قانونگذار در تنظیم درست قواعد اجرا، پیوند و انسجام فرآیندها و شناخت چالشها و پرسش ها در مسیر تحقق مفاد حکم و اجرائیه هویدا و شایسته توجه است. با این ابتکار و راهکار گره گشا جریان برپایی عدالت جان تازه ای گرفت و عوامل اجرا روند موثر و مطلوب در پیدایی و دسترسی به محکوم به و رضایتمندی داد پرده را دریافته اند.