قرار الزام یا منع موقت

قرار الزام یا منع موقت به عنوان دستور موقت به درخواست ی. ا. ط. دعوا صادر میشود. این نوع قرار علاوه بر کاربرد در حفظ وضع موجود به شرحی که در بند 1. volziehung in eingetragenes Schiff oder schiffs beuwerk قبلی ذکر شد (ماده ۹۳۷ ZPO) که به صورت یک قرار احتیاطی اتخاذ می شود یا در شکل قرار تنظیم کننده» سعی در خاتمه دادن به منازعات ناشی از مناسبات حقوقی و اختلاف قراردادی می نماید و یا در شکل سومی تبلور می یابد که قرار اجرای ادعا» است. این شکل از دستور موقت در قانون آیین دادرسی مدنی پیش بینی نشده بلکه در رویه قضایی ایجاد شده است. به کمک این دستور علاوه بر تضمین ادعا، به طور موقت خواسته به موقع اجرا گذاشته می شود. برای نمونه در دعوای نفقه که متقاضی به مقداری پول برای تامین هزینه های اولیه زندگی نیازمند است، می تواند از این نوع دستور استفاده نماید.