قرائت قرآن: تعریف

«قرائت» در علم تجوید به معنای تلاوت از روی قرآن با رعایت اصول و قواعدی خاص، یا ادای کلمات قرآن به گونه‌ای است که بر پیامبراکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم نازل شد. معرفت اختلافات میان ائمه قرا در الفاظ قرآن به حسب حروف و حرکات و سایر تغییرات از وصل ، وقف ، ادغام ، اماله و عموم تصرفات در تلاوت و کمیت ناقلان و راویان را «علم قرائت» گویند. بنابراین، قرائت به معنای خواندن قرآن و نیز به معنای دانشی است که اشکال و صورت‌های نظم کلام الهی را نشان می‌دهد. گاهی این واژه به ائمه قراء اضافه می‌شود، مثل: قرائت حمزه ، قرائت عاصم ، قرائت کسائی و... در این صورت، مراد از قرائت، شیوه قرائتی است که به آن امام منسوب است.