قرض دادن به مؤمن ، بویژه نیازمند، مستحب مؤکد است. در مقابل، قرض گرفتن، بویژه از کسی که تازه به نعمت و ثروت رسیده، مکروه است، مگر آنکه شخص نیازمند باشد که در این صورت از کراهت آن کاسته میشود و هراندازه نیاز بیشتر باشد، از کراهت آن بیشتر کاسته میشود تا جایی که به طور کلی کراهتش رفع میگردد. قرض گرفتن گاه واجب میشود و آن جایی است که امری واجب، همچون حفظ نفس یا آبرو، متوقف بر آن باشد و گاهی مستحب است، مانند قرض گرفتن برای رفع حوائج مؤمنان. گاهی نیز حرام است، مانند قرض گرفتن به قصد عدم بازپرداخت آن. آیا بر ناتوان از پرداخت بدهی، قرض گرفتن جایز است یا جز در حال ضرورت جایز نیست و یا در صورت آگاهی قرض دهنده از حال او، جایز میباشد؟ دیدگاهها مختلف است. مشهور قائل به جوازاند. برخی قائل به حرمت آن شدهاند. قرض ندادن خمیر ، نان و نمک مکروه است.
منبع: وسائل الشیعة، ج۱۷، ص۴۱۳ · مهذب الاحکام، ج۲۱، ص۳۵ · جواهر الکلام، ج۲۵، ص۶۷-۶۸ · الکافی فی الفقه، ص۳۳۰ · وسائل الشیعة، ج۱۷، ص۴۴۵
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
